کمیته پادل

..................

پادل
* ورزش نوظهور
در بين همه رشته هاى تازه اى كه تلاش دارند به ابراز وجود بپردازند و تقريباً در اين راه ناكام مانده اند شايد «پادل» از شرايطى متفاوت برخوردار است و گام هاى محكم ترى برداشته است. اين رشته نو هنوز در بين ورزش دوستان ايرانى ناآشنا است اما سال هاست در آن سوى مرزها و بخصوص اروپا و آمريكاى لاتين علاقه مندان زيادى پيدا كرده و آرام آرام از لحاظ تبليغى و جذب طرفدار به سطح قابل قبولى رسيده است. پادل را ورزش قرن ۲۱ ناميده اند اما به نظر مى رسد همچنان نيازمند زمان است تا اين رشته همه گير شود.
پادل ورزشى جذاب، شادى آور و بسيار پرتحرك است كه با تمركز لازم مى توان آن را در همه سنين بازى كرد. اين رشته عصاره اى از چند ورزش راكتى مثل اسكواش، تنيس، بدمينتون و... است و جذابيت هاى خاص خود را دارد.
اختراع پادل به بيش از دو دهه قبل بازمى گردد. اما مشكل واقعى آن در سال هاى اخير پى ريزى شده است. زمانى كه «آلفونسو هومن لوهه» اسپانيايى براى ديدن دوستش «انريكو كوئه را» به مكزيك سفر كرده بود براى پايه ريزى اين رشته با وى مشورت كرد و در بازگشت به اسپانيا براى نخستين بار زمين بازى پادل را در مارابلا بنا كرد. قوانين اين رشته و نوع بازى آن به تدريج مدون شدند و به سرعت علاقه مندان بسيارى در آمريكاى لاتين، اروپا، كانادا و حتى هندوستان جذب آن شدند. از آرژانتين به عنوان كشورى كه بيشترين توجه را به ورزش قرن ۲۱ نشان داده ياد مى كنند، چرا كه نزديك به دو ميليون نفر در اين كشور مشغول بازى پادل هستند و حدود ۱۰ هزار زمين نيز براى اين رشته احداث شده است. اسپانيا نيز كم و بيش چنين شرايطى دارد. پادل داراى اتحاديه بين المللى است و سردمداران آن تلاش مى كنند با متقاعد كردن مسئولان كميته بين المللى المپيك ابتدا به صورت نمادين آن را وارد عرصه اين بازيها كنند و پس از آن جنبه رسمى به اين رشته ببخشند. گفته شده در المپيك ۲۰۱۲ لندن پادل هم مانند ووشو در فهرست رشته هاى نمايشى قرار مى گيرد. اما هنوز مقامات C.O.I در اين باره اظهارنظر رسمى نكرده اند. البته چندين بار اتحاديه بين المللى پادل رقابت هايى را تحت عنوان قهرمانى جهان برگزار كرده است.
* ورود به ايران
جرقه ورود پادل به چرخه ورزش ايران از چهار سال پيش زده شد و مطالعات زيادى نيز در اين باره انجام گرفت. فرهاد جامع كه علاقه زيادى براى راه اندازى اين رشته در كشورمان دارد، در اين مدت تلاش هاى فراوانى به خرج داده است.
.
* ويژگى ها
پادل را در زمينى مستطيل شكل با ۱۰ متر عرض و ۲۰ متر طول بازى مى كنند. تقريباً زمين اين بازى چيزى شبيه به اسكواش و تنيس است كه با چهارنفر و به صورت دو به دو اين بازى به اجرا درمى آيد و نمى توان مثل تنيس يا بدمينتون و اسكواش انفرادى بازى كرد. راكت بازى پادل هم از شكل خاصى برخوردار است. راكت هايى كه زه ندارند و به جاى مواد، كربن خاصى در آنها به كار رفته است. اندازه اين راكت ها حداكثر ۴۵‎/۵ سانتيمتر طول و ۲۶ سانتيمتر عرض است و ۳۸ ميليمتر هم ضخامت دارد. البته سطح مركزى راكت داراى سوراخ هايى است كه هركدام ۹ تا ۱۳ ميليمتر قطر دارند. راكت حتى يك بند هم دارد كه براى حفظ ايمنى به مچ دست ورزشكار گره مى خورد.
تور ۱۰ مترى كه ۸۸ سانتيمتر ارتفاع دارد در وسط زمين عرضى نصب مى شود. ضمن اين كه توپ آن گوى لاستيكى شبيه به تنيس و زردرنگ است. به طور معمول اين توپ بين ۵۶ تا ۵۹‎/۴ گرم وزن دارد. نحوه انجام اين بازى بى شباهت به تنيس نيست. زمانى كه حداكثر گيم ها به عدد فرد برسد ۹۰ ثانيه استراحت براى ورزشكاران در نظر گرفته مى شود. نكته جالب اين كه در پادل هم مثل اسكواش از ديوار براى ضربه زنى استفاده مى شود و خط اوت وجود ندارد. در واقع توپ پس از يك بار برخورد به ديوار توسط بازيكن زده مى شود. جنس زمين بازى از چمن مصنوعى يا سيمان به رنگ هاى زرد، آبى و سبز مى تواند تشكيل شود. مسابقه در پنج يا شش دور با تاى بريك انجام مى گيرد. آخرين بار در سال ۲۰۰۶ رقابت هاى جهانى اين رشته برگزار شد و كانادا در سال جارى ميزبان مسابقه هاى پادل جهانى است.
* شباهت ها
به نظر مى رسد پادل شباهت هاى زيادى به تنيس و اسكواش دارد و در صورت راه اندازى آن شايد طرفداران اين دو رشته در روزهاى ابتدايى به اين رشته روى خوش نشان بدهند. با اين حال تفاوت ها و جذابيت هاى خاصى كه پادل مى تواند داشته باشد، به طور حتم در جذب علاقه مندان تأثيرگذار است. اين ورزش نو و خاص در صورتى كه با حمايت دست اندركاران ورزش مواجه شود و سرمايه گذارى و تبليغ كافى روى آن انجام گيرد شايد ورزش دوستان شرايط تازه اى را تجربه كنند. اين احتمال هم وجود دارد در صورت گسترش اين رشته در جوامع جهانى حتى در المپيك ها هم پادل به صورت نمايشى به اجرا درآيد .